امتحان جامع رو كه دادم بازم رسيدم به لحظه اي از جنس لحظه هاي آغاز!
اين امتحان آخرين حلقه از زنجيره كارهاي پي در پي اين دو سه ماه اخير بود كه تقريبا وقت نفس كشيدن رو ازم گرفته بود، يه سري دل مشغولي هاي درسي و غير درسي! همه واجب و غير قابل كنسل كردن!

الان يه كم احساس سبكي بيشتر دارم! اما از اين حالت و رفتار خودم كه گريبان گير خيلي از ماهاست خوشم نمي ياد! حس ميكنم اينكه يه سري كار هي برات تراشيده بشه و تو اونا رو از سر بگذروني و تو اون مدت همش به فكر پايان ماجرا باشي از جنس رفتار آدماهاي كوچيكه و بي هيچ تعارفي به كوچيك بودنم خيلي بيشتر پي ميبرم!

اگه يه كم عميقتر بودم ميفهميدم كه زندگي يه جريان پيوسته است و نمي شه هي تقسيمش كرد به متراژ كارهاي كوچيك و بزرگي كه برامون پيش مي ياد! و همش منتظر تموم شدن يه مرحله باشيم!

اگه ياد نگيرم كه هر لحظه، تو هر شرايطي، لحظه آغازه و منم كه بايد سيال ببينم اين زندگي رو هنوز بزرگ نشدم! بهتره بگم هنوز به دروازه بزرگي هم نرسيدم!

اساسا بايد عوض كنم خودم رو!


پي نوشت:
جناب آقاي كيانوش عياري مطمئن باش هر جا فرج الله سلحشور رو ببينم آدرس تو رو بهش ميدم تا  بياد ياد بگيره كه احسن القصص رو اينطوري به هدر نمي دن! آخه مگه تو اين مملكت چند بار پيش مي ياد كه ميلياردي واسه يه پروژه سينما تلويزيوني مثل يوسف نبي هزينه بشه كه تو برداري نابودش كني! هر چقدر مجموعه دكتر قريب برام دلنشين، واقعي و لذت بخش بود سريال جناب يوزارسيو برام خنده داره! انتظار معجزه يا امام علي و محمد رسول الله ازت نداشتيم ولي حق نداشتي حيف كني اين مجموعه رو!