بچه که بودم (نه اینکه الان بزرگ شدم ها، نه، اون وقتا دیگه خیلی بچه بودم) یادمه دوم دبستان من جمله سازیم خوب بود... از حق نگذریم بذارید بگم خیلی خوب!!! معم اون کلاسمون (خانم غیور آذر، یادش به خیر) نمی ذاشت من جمله بگم تو کلاس، میگفت بذار بچه ها اگه نتونستن تو بگو!!! بچه ها یه جاهایی که دیگه کم میووردن می زدن تو فاز اون جمله های معروف که همه بلدیم، همون که اگه میگفتن با اینترنت جمله بساز بعد گیر میکردیم میگفتیم:

"من با اینترنت بلد نیستم جمله بسازم"

و خودش میشد یه جمله! اینجاها که میرسید ییهو ما رو مینداخت جلو میگفت خوب اگه راس میگی الان بگو!! ما هم یه چیزی سر هم میکردیم و بعضی وقتها خوب میشد و بعضی وقتا خندش میگرفت و هنوز چین کنار چشماش یادمه وقتی میخندید!!

بگذریم، اینا رو نوشتم که بگم ما کماکان زنده ایم و البته اگر اتفاق ناگواری نیفته به زودی آپ می نماییم!!

لذا گول نخورید این یک پست نیست!!

پی نوشت: ناراحتی خود را از رفتن دوست فوق العادمون "یکارمندانشجو" نمی تونم نشون ندم! دکتر جامعه شناس بزرگ ما بسی ناگهانی حذف بلاگ فرمودند!

انتخاب

اين چند خط را دوست ميدارم!

اخلاق

راهگشاي انسانيت در دنياي امروز است و اين همان است كه بعد از پايان هر بحثي و جنگ و جدلي خواهي ديد كه چه روشن جلوه ميكند. دست از گرايشهاي پيچيده ي پر دامنه ي بي نتيجه كشيدن و بر سر اخلاق عام به تفاهم رسيدن.