نغمه سکوت

گمشده در جستجوی اساطیر

naghmeyesokot — Sat, 07 Nov 2009 13:43:18 GMT

دلم برای یک عدد شهرام ناظری تنگ شده است، شدیدا! به گمانم گم شده است، ندیده اید او را؟! نیست این روزها، سالها و دیرزمانی است که چشم به راه یک کار، با شور و حال یادگار دوست مانده ام! و یا حتی حال و هوای عید هفتاد و نه و من و شورانگیز! هر چقدر هم که با شجریان خلوتی داشته باشم، باز اما ناظری را دوست تر میدارم! جوابِ چرایش؟ برای من حیرانی است!

قوت پهلوونامون به تیزی دشنشونه!!

naghmeyesokot — Wed, 04 Nov 2009 15:36:18 GMT

کوره ی دشمنی را برای دیگران آنقدر داغ مکن که خود از حرارتش بسوزی!

روز نوشت:

دخترک لاغر اندام بود، موهایش زرد، طلایی! و من تا کنون زردِ طلایی موها را آمیخته با سرخی ِخون ِ فرق ِ شکافته ندیده بودم! و ترکیب این هر دو را با چندین نفر مرد درشت هیکل بد هیبت که کشان کشان دخترک را به طرف ماشین ببرند! و چه قهرمانانه بروند که گویی فتحِ دنیا کرده اند! و پیرمردها و پیرزنانی که دستان جوانان بیست ساله ی باتوم دار شهر، کمک دستشان نبود که بر صورتشان میکوفت! و روزگاری که چنین میگذرد و بسیار چیزهای دیگری که ندیده بودم و امروز چشمانم به رویتشان اشکبار شد، و سوالی که در ذهن من تکرار میشود: کدام حکومتی اینچنین برجا مانده که ما دومین آنها باشیم؟!

تبریک برای سه دوست عزیز

naghmeyesokot — Sat, 31 Oct 2009 09:24:18 GMT

گمان بنده این بود که دیروز یکی از دوستانم جامعه ی مجردان را ترک و به دنیای متاهلان وصل خواهد شد! اما بسی اشتباه کرده بودم و چه خوشحال کننده بود امروز که به صورت غیر مترقبه خبر دار شدم، خوشبختانه، نه یک تن، که دو تن و حتی از نگاهی سه تن از دوستان بنده به تاریخِ میلاد پاکمرد یثربی عقد خود را مزین فرموده اند!

م - ت

naghmeyesokot — Wed, 28 Oct 2009 10:47:41 GMT

کاش خانه یک اتاق بیشتر نداشت تا همیشه جلوی چشمم بودی!

قبل از هر بخش از عنوان این پست اضافه کنید "برای مادر"!

یاد رفته هایشان به خیر.

من و چتر و باران!

naghmeyesokot — Mon, 26 Oct 2009 07:48:11 GMT

فصل بارش که میرسد پارادوکس من و چتر و باران شروع میشود! منی که عاشق تنهایی و خلوت چترم، و البته دیوانه ی خیسی ِ باران!

دعوت نامه ی پیام امید

naghmeyesokot — Mon, 19 Oct 2009 06:36:18 GMT

پیام امید گفتنی ها دارد. می ترسم با کلمات نتوانم آن چه را که باید، بگویم. سکوت میکنم.

زلزله تهران

naghmeyesokot — Sat, 17 Oct 2009 11:45:18 GMT

زلزله ساعت 10:53 GMT

14:23 دقیقه زمان محلی

بزرگای 3.9 و عمق حدود 18 کیلومتر

جنوب شرقی تهران، اطراف ورامین و پاکدشت.

نه پیش لرزه و نه پس لرزه، هیچکدوم رو نداشته، احتمال ضعیف داره خودش پیش لرزه باشه. همینکه تا حالا هیچ پس لرزه ای نداشته نشونه ی خوبی نیست!

ظهر نخوابین و شب هشیار و سبک.

اینجا آخرین زلزله های ایران رو ببینید. سایت بعد از رخداد زلزله آف شد!!

اینجا هم باید گزارش اولیه زلزله رو بذاره! متاسفانه در لحظه ای که مورد نیاز هست سایت بالا نیومد!

اینجا آخرین زلزله های دنیا رو ببینید. (بالای 4.5 در جهان و بالای 2.5 در آمریکا)

این چکیده ای از اطلاعات اولیه در ایستگاههای ثبت کننده از شبکه باند پهن کشور:

October   17 2009    Hour: 10:53 57.0   Lat: 35.50N   Lon: 51.59E  Depth: 18
Agency:INS  Local 
Magnitudes: 3.9ML INS                                                             Rms:  0 secs
STAT CO DIST AZI PHASE  P HRMN SECON TRES CODA AMPL PERI BAZ ARES VELO  WT
DAMV BN   38  66  AML     1054 10.46           0721  0.2
CHTH BN   62 318  AML     1054 15.89           5637  0.1
GHVR BE  117 196  AML     1054 37.04           2457  0.3
ASAO BE  177 234  AML     1054 49.44           2362  0.4
ASAO BN  177 234  AML     1054 50.09           1129  0.5
DAMV BZ   38  66 EPg      1054 04.35 -0.6               
CHTH BZ   62 318 EPg      1054 08.66  4.8               
GHVR BZ  117 196 EPg      1054 17.04  5.8               
ASAO BZ  177 234 EP       1054 24.90 -9.9               
KHMZ BZ  245 218 EPn      1054 35.06  0.7               
ZNJK BZ  292 297 EPn      1054 40.91  0.3               
NASN BZ  319 159 EPn      1054 44.57  2.6               
SHRD BZ  404  81 EP       1054 54.45 -1.5               
MRVT BZ  469  58 EPn      1055 02.37 -2.3

چکیده ی زلزله رو اینجا ببینید.

طواف عشق

naghmeyesokot — Tue, 13 Oct 2009 09:21:18 GMT

صدای پلک زدن هایت را می شنوم! داغ میشوم، ملتهبم، زمین نوسان میکند و انگار زیر پاهایت کشیده میشود تا من ِ مات شده را نزدیک تر کند، نزدیک تر، و این قصه ی هر باره ی ماست! صبوری ام کم شده است، بیقراری ام بیقرار! بیا رفیق، بیا، قرارمان همان جای هر ساله!

پی نوشت: از بالا نگاه میکنم، انگار دو چشم شده اید و هماره در حال نظاره اید، پایین می آیم، در قاب چشمهای شما مینشینم، به بالا نگاه میکنم، آسمان و هرچه در آن است گویی طواف میکنند، در چرخش اند به گرد این جایگاه!

عاقبت حسرت آن گیسوی مشک افشانت، در به در یک سره چون باد صبا کرد مرا!

دل آدمی

naghmeyesokot — Sun, 11 Oct 2009 03:37:18 GMT

دبیرستان که بودیم مدیرمان یک روز از همه خواست که کسی گردن بند نیاندازد. آن سالها پوشیدن لباسهایی که این روزها کاملا معمولی و نرمال است جزو ساختارشکنی های اساسی تلقی میشد، از همان ها که با دست نشانت دهند و زیر چشمی نگاهت کنند! پوشیدن شلوارهای لی امروزی گناهی بود عظیم! کمربندهای فلزکاری شده و امثال آن بسیار رواج پیدا کرده بود!

آقای مدیر چندین نفر را بابت این که گردن بند انداخته بودند در حیاط و راهرو و کلاس دیده بود و تنبیه انظباطی و احیانا زیرزیرکی تنبیه بدنی هم کرده بود! یادم هست یکی از بچه ها را گرفته بود و این بنده خدا سریع گردنبندش را در آورد که ببینید آقا: آیه ی قران است و دعاست! مدیر بدون توجه به آن، پسرک را بیرون کشید و روالی که بر سر بقیه پیاده میکرد بر سر این یکی هم!

استدلالش هم این بود که من که از صبح تا شب نمی تونم وایسم اینجا ببینم کی دعا انداخته؟ کی صلیب داره؟ کی اول اسم خودش یا ... رو انداخته! وقتی قرار شد کسی نندازه دیگه فرق نمیکنه اونی که انداخته چی انداخته!

این سخت گیری و قانون برای همه اجرا کردنش را دوست داشتم! تبصره های بیربط نداشت! همینکه فرقی برایش نداشت اسم امام است یا آیه قران یا هرچیز دیگری که فکرش را بکنی به کارش ارزش میداد و حس میکردی خوب یا بد باید قبول کنی چرا که برای همه اجرا میشود! بماند که برخی خانواده ها گلایه میکردند که مگر با یه گردن بند ساده به کجای دنیا بر خواهد خورد!

دل آدمی دوست دارد که خانواده درد کشیده ای که بچه شان به قتل رسیده به جای قصاص، رحم کند و ببخشد! دل آدمی اما نمیتواند سرزنش کند که چرا نبخشیدی؟ دل آدمی به جای دل صاحب نفس که نیست، هست؟ دل آدمی نمیداند که در دل صاحب ثار چه میگذرد، میداند؟ دل آدمی دوست دارد که این دل داغدیده بر همه ی خودش و بر همه ی دردش غلبه کند و به لطف و بزرگواری ببخشد، اگر توانست، بزرگی کرده است، اگر نکرد حقی را از کسی نگرفته است! دل آدمی دوست دارد که صاحب این خون رحمت خدایی پیشه کند و اگر نکرد بر او حرجی نیست! دل آدمی اینجا که میرسد چیزهای زیادی میخواهد اما هرکدام را اگر خانواده ی پسری که کشته شده نپذیرفت خرده نمی توان گرفت!

راستی، دل آدمی، این را که مینویسد یاد خون های به ناحق ریخته شده ی این روزها می افتد و بیشتر یاد مدیر مدرسه اش، که قانون را برای همه اجرا میکرد!

پینوشت:

این نامه و جوابیه زیرش را که بر روی سایت آقای دستغیب منتشر شده را دیده اید؟! آقای آیت اللهی امام جمعه لارستان هستند! مومن را به کیاست می شناسند! آن آیه و شان نزولش را یادتان هست؟: ای اهل ایمان اگر فاسقی خبری برایتان آورد، خبرش را بررسی و تحقیق کنید، مبادا از روی ناآگاهی گروهی را آسیب و گزند برسانید و بر کرده خود پشیمان شوید! (حجرات-6). به نظر شما کانالهای خبر رسانی به امثال جناب آیت اللهی چیست و چه جریانهایی است؟ شبکه عالمان دینی ما را چه کسانی خبر رسانی میکنند؟ بولتن های محرمانه را که تهیه میکند و که میخواند؟ تصمیم گیریها و سخنهاشان بر کدام اساس بنیاد گذاشته میشود؟ تایید و تکذیبهایشان بر چه مبناست؟ این سالیان دراز که ارتباطات چنین نبوده چه میگذشته است؟! چطور به همین راحتی ایشان فریب شیطانی میخورند؟! باز خوشا به تقوای دلشان که چنین جوابیه مینویسند و خود معترف به اشتباه خود میشوند!

در "بند"

naghmeyesokot — Tue, 06 Oct 2009 12:41:18 GMT

یاد ایامی که در "دربند" صفایی داشتیم، در میان برفهایش رد پایی داشتیم!

اندر فوائد دربند رفتن های گاه و بیگاه همین بس که ما را آموخت که گاهی پیش می آید پیش رویت صخره ای، گردنه ای، تپه ای و حتی گاه قله کوچکی ظاهر شود و تو گمان بری چقدر بالایی و چه خوب قله را فتح کرده ای و خیالت راحت که مسیر تمام شده!

با این حال کافی است اگر سرکی بکشی و از این گردنه، کمی بالاتر بیایی تا دنیا و پهن دشت پس از آن را، آن طور که هست ببینی! و شاید بعد از آن به مسیر آمده ات فریفته نشوی! افق های بلندتر ببینی و چشم در مسیر طولانی و گاه حتی بی انتهایی بدوزی!

شاید اگر توانستیم گردنه ی جمود و جزم اندیشی را در مسائل فکری پایی فراتر نهیم به دشتهای اندیشه های ناب تری برسیم! آنگاه است که تازه اگر به قله رسیدیم ناگهان ببینیم در پس این قله چه مسیرهای تو در توی دیگری پنهان شده است! کاش تمرین کنیم تا بلندای فکر و جان آدمی را اینقدر کوتاه نکنیم و حقیر نشمریم! کاش خود را در "بند" داشته های امروزمان نکنیم تا از آموخته های فردا محروم نشویم!